Kilian Jornet "Niewidzialne granice"

Sama nie wiem czego oczekiwałam po tej książce. Kiedy w grupie biegaczy Ultra na Facebooku pojawił się wpis, że można zakupić przedpremierowo nową książkę Kiliana Jornet'a "Niewidzialne granice", dotarło do mnie, że ja nawet nie czytałam "Biec albo umrzeć". Wstyd, bo Kiliana śledzę, coś tam wiem o jego sukcesach, ale czemu jeszcze nie czytałam - nie umiem odpowiedzieć. Zakupiłam od razu obie pozycje - bo przecież w pakiecie taniej a my kobiety lubimy "okazje",  i czekałam na kuriera. O ile "Biec i umrzeć" naprawdę mi się podobało i wciągnęła mnie jego historia, o tyle "Niewidzialne granice" rozczarowały. Dla mnie to totalnie dwie różne książki i jakby pisane przez dwie różne osoby. Być może wpływ na tą drugą miała osobista tragedia związana ze śmiercią jego przyjaciela, Stephane Brosse'a, podczas wspólnej wyprawy? Historia w tej książce mam wrażenie, że ciągnie się nie miłosiernie długo a ja chciałabym już przeczytać o czymś nowym, nowych emocjach czy wyzwaniach, kolejnych wyprawach, kolejnym przekraczaniu granic. Trochę ta książka przypomina mi "Ultranastawienie" Travica Macy - jeśli mieliście okazję czytać - niż biografię biegacza.Nie piszę więcej o treści, czyli wyprawie w góry Nepalu, o ludziach, których tam spotkał. Nie chcę zdradzać treści, bo zakładam, że znajdą się chętni żeby po nią sięgnąć

Nie ma jak w Łodzi

Do Łodzi wpadam rzadko, żeby nie powiedzieć bardzo rzadko. Nigdy jednak nie miałam czasu na zwiedzanie. Zawsze "przelotem" i spiesząc się. Ale po tym weekendzie pokochałam to miasto. Takiej uprzejmości i gościnności wśród ludzi dawno nie spotkałam. 

Decyzję o starcie w Łodzi podjęłam tydzień wcześniej. Asia, mój najwierniejszy kibic, biegła w maratonie. Pomyślałam, że może tym razem ja jej pokibicuję. Sprawdziłam czy przypadkiem są jeszcze pakiety na bieg 10km. Tyle jestem w stanie teraz przebiec. Szybko zapłaciłam i szukałam hotelu. Asia miała pokój razem ze znajomymi - Robertem i Tomkiem, którego miała prowadzić na "złamanie" 4 godzin. Zaproponowali nocleg u siebie. Idealnie.

Powrót do gry w Starych Babicach.

Kiedy pod koniec lutego powróciłam delikatnie do biegania, chciałam znaleźć sobie jakiś cel. Bieg, do którego nie tyle będę się przygotowywać technicznie, co postaram się rozbiegać. Cudem zostałam szczęśliwym posiadaczem pakietu na I Dziesiątkę Babicką . Bieg organizowany przez fachowców szybko zdobył popularność i na długo przed startem nie było już możliwości zapisów. Skąd takie zainteresowanie? Może dlatego, że to atestowana trasa, idealna jako sprawdzian przed zbliżającymi się maratonami? Mnie przekonało na pewno to, że to kameralna impreza, w fajnym miejscu pod Warszawą. Poza tym byłam pewna, że organizatorzy nie zawiodą. To te same ludki, które są odpowiedzialne za Półmaraton Powiatu Warszawskiego Zachodniego. Kto był, wie o czym mówię.

Zupa vege z ciecierzycą, jarmużem i orzechami nerkowca

Spróbowałam i zakochałam się. Koniecznie wypróbujcie. Szybka, pożywna, mega smaczna i ma orzechy nerkowca, które uwielbiam.

Przepis znajdziecie tutaj

Smacznego!

I Mistrzostwa Blogerów w Kingrunnera

Co to jest Kingrunner? To pierwsza gra biegowa. Część z Was pewnie w nią już grała, część słyszała, a jest też pewnie grupa nie wie o czym piszę. I to do niej kieruję ten wpis.  

Dzięki zaproszeniu od Polska biega, mogłam wziąć udział w I Mistrzostwach Blogerów w Kingrunnera. Przyznaję, że należałam do drugiej grupy, która znała grę, ale jakoś się nie składało, żeby w nią zagrać.

To był idealny moment dla mnie. Wracam powoli do biegania i takie spotkanie, z innymi biegaczami oraz możliwość startu, chociażby w wirtualnym biegu, mocno motywuje.

Cała impreza miała miejsce w Pook Pasta na warszawskich Kabatach. Dotarłam lekko spóźniona, ale udało mi się jeszcze przed zamknięciem Biura Zawodów. Po sprawdzeniu danych, otrzymałam pakiet startowy:

Dosiadłam się do dziewczyn z Mamy ruszamy, dołączył do nas Adrian - Na dystansie oraz Marcin z Kingrunner'a jako specjalista od gry. Wytłumaczył zasady i zaczęliśmy rozgrzewkową partyjkę. Nie wiem jakim cudem wygrałam, ale pewnie gdzieś po drodze namieszałam. Jak to na maratonie bywa :-) To był dobry znak przed główną rozgrywką.

Zasady na pierwszy rzut oka wydają się trudne, ale jedna, dwie partie i już wiadomo o co chodzi. W grze bierze udział od 2 do 4 osób - wtedy ustalana jest ilość kart do gry. Gra wymaga myślenia i odpowiedniej strategii. Niezwykle wciągająca, dlatego czekałam na rundę eliminacyjną. 

"Sztuka cierpienia" nowa książka od Galaktyki

Nie wiedziałam czego się spodziewać po tej książce, nie szukałam recenzji, nie czytałam zapowiedzi. Nawet nazwisko autora nic mi nie powiedziało, bo świat triathlonu to nie mój świat. Ale "Sztuka cierpienia" wciągnęła mnie, przemieliła,  a na koniec wywołała niesamowite emocje i łzy mi leciały z oczu, kiedy kończyłam ją czytać.  

Jeśli myślicie, że to kolejna cudowna biografia, której bohater ma zwyczajnie szczęśliwe życie, to jesteście w błędzie. Sam bohater, czyli Shane Niemeyer, mówi o sobie, że urodził się "w Kolorado, w listopadzie 1975, ale pod wieloma względami tak naprawdę urodziłem się w więzieniu Ada County w mieście Boise, 23 października,  w 2003 roku." Książka opowiada historię narkomana, alkoholika, który dzięki podniszczonej gazecie "Outside", którą dostał w więzieniu, postanawia zmienić swoje życie i zawkalifikować się do mistrzostw świata w Ironmanie w Kona na Hawajach. Wydaje się, że sytuacja jest banalna, ale emocje, jakie opisuje Shane, jak zmieniło się jego życie, jakie błędy w treningach popełniał.. tego nie da się opisać, to trzeba przeczytać.

I wiecie co? Ja to kupuję na tyle, że myślę gdzie by wstawić rower i ... może wreszcie nauczyć się pływać? Może na początek maraton na Hawajach, ale może kiedyś... polecę zobaczyć tą niezwykłą imprezę w Kona i może będę mieć szczęście spotkać gdzieś Shane?

Jeśli potrzebujecie motywacji, inspiracji to ja szczerze Wam polecam tą książkę. Dla mnie jedna z lepszych pozycji w wydawnictwie Galaktyka

 

To co najważniejsze na koniec... DZIĘKUJĘ!

Ten wpis chciałam napisać już dawno. Siedział z tyłu głowy i dobijał się, żeby wyjść na świat. A ja zastanawiałam się nad jego kształtem. Od czego zacząć? Od kogo zacząć, gdy każdy jest ważny dla mnie... 

Mariusz... Bez niego nie byłoby w ogóle tego projektu. To On namówił mnie na losowanie w Tokio. Był ze mną na maratonie w Berlinie, Chicago i w Nowym Jorku. Wspierał cały czas. Od roku jest też moim trenerem. I najważniejsze - jest moim przyjacielem. Kiedy potrzeba ustawi do pionu, innym razem pocieszy czy da kopniaka w tyłek, jeśli jestem zbyt marudna czy leniwa. Dziękuję Ci za to wszystko, co dla mnie robisz!